Herenleed

Wat een gedoe, dat ouder worden. Je wordt steeds wijzer zou je denken. Maar al die inzichten hebben ook een andere kant, namelijk dat je inziet dat je het niet goed deed/doet. Nu moet ik niet zo redeneren, laat het verleden rusten en ga met je opgedane kennis vol goed moed de toekomst tegemoet. Maar toch kijk je af en toe eens terug. En wat zie je dan; geploeter. En daar wil ik van af, dus ben ik bezig met het ontrafelen van mijn verleden, het op zijn plek zetten van dingen die nu op een verkeerde plek zitten. Ik, mijn huidige zijn, is het resultaat van mijn geschiedenis. Als is dus niet tevreden ben over mijn huidige ik, moet ik terug naar de bouwstenen die mij gemaakt hebben tot wat en wie ik ben. Je kunt jezelf alleen veranderen als je weet welke bouwstenen waarvoor verantwoorlijk zijn. Zo ben ik al een tijdje bezig met gebeurtenissen van rond mijn 6e jaar. En elke keer kom ik daar weer terug. Elke keer een nieuwe invalshoek, nieuw inzicht. Stukje bij beetje valt de puzzel op zijn plaats. En ondertussen ploeter ik maar door; het uitstellen van beslissingen, geen daadkracht tonen, wachten tot de dingen die op mij afkomen onafwendbaar zijn. Gevolg is dat alles groter wordt dan het in eerste instantie leek.

Maar aldoende leert men. Gelukkig ben ik ook men, want ik leer! Het zijn kleine stapjes die ik zet, het lijkt wel of ik opnieuw moet leren lopen. Wankelend en soms vallend baan ik mijn pad. Het mooiste wat je kunt worden is jezelf zag ik eens als slogan van een uitzendbureau. En dat is mijn streven.