Eric Clapton....

en ik haat de man, tot in de dieptste puntjes van mn tôônen. behalve wanneer ik john
mayall's bluesbreakers' plaat met deze heer weer eens draai, dan moet ik toch
echt erkennen dat heer clapton wel capabel was. en daar komt bij dat de kleur
van het vinyl ( glandzend diep zwart ), de kleur van het label ( Decca blauw ) wel
bijdragen tot de feestvreugde! Draai maar es Parchman Farm, die mondharmonica....
de drive, beat, rhythm of whatever, gewoon verbluffend. Maar dat ging eigenlijk niet
over Clapton, alhoewel, hij mocht blij zijn om in deze setting deze plaat op te nemen.
alweer cynisch..... clapton is een geweldige gitarist, maar zn spel komt pas echt
goed tot zn recht als ie een goede band bij zich heeft. op deze plaat is dat dus
het geval, de soul van the bluesbreakers met de soul van clapton is fantastisch!
maar ook de hoekigheid van zn spel is van een bovenniveau waar iedere snaren-
speler een harde droom van krijgt. tel daarbij op dat deze schijf in '66 is uitgebracht
en het plaatje is compleet; een wel aardige plaat..... ( sorry, het blijft clapton ).

Daar komt bij, dat de plaat van John Mayall & the Bluesbreakers "A Hard Road" wellicht
nóg briljanter is. "Leaping Christine" is rocking & rolling yr socks of, zonder de blues te verliezen terwijl de soul in de zijspiegeltjes altijd in zicht blijft. Dit geldt voor de hele plaat, bluesrock in optima forma, maar net met een grote schop soul en rhythm&blues erover heen zodat het geheel meer is dan de som der delen.

Affijn, for those about to rock, check out John Mayall!!!!!

Billy Childish

Ooit, in een verre toekomst, zal het genie Billy Childish erkend worden. Voor nu moet 'ie het doen met een kleine vaste schare fans, die hem trouw volgen. Zo in de loop der jaren is deze heer meerdere keren voorbijgekomen met mooie releases, altijd pakkend, rauw, eerlijk, met respect voor het verleden. Maar hoe vaker ik z'n platen beluister, of het nu the Milkshakes is of Thee Mighty Caesars, of solo, steeds meer word ik z'n wereld ingetrokken. Hij grijpt me steeds méér naar de strot. Of ie nu op de stoel van Jimmy Reed gaat zitten, of lo-fi speelt als op z'n "Torments Nest" 10" op het Spaanse Ay Carramba! Rekkids, het is altijd direct, in your face, emotioneel. Maar steeds meer voel ik z'n woede, frustratie, liefde, pijn, onbegrip. Affijn, al die emoties komen terug in zn muziek. Soms met een Hendrix-feel, dan weer the Downliners Sect als inspiratiebron. Dus, daarom.