Billy Childish

Ooit, in een verre toekomst, zal het genie Billy Childish erkend worden. Voor nu moet 'ie het doen met een kleine vaste schare fans, die hem trouw volgen. Zo in de loop der jaren is deze heer meerdere keren voorbijgekomen met mooie releases, altijd pakkend, rauw, eerlijk, met respect voor het verleden. Maar hoe vaker ik z'n platen beluister, of het nu the Milkshakes is of Thee Mighty Caesars, of solo, steeds meer word ik z'n wereld ingetrokken. Hij grijpt me steeds méér naar de strot. Of ie nu op de stoel van Jimmy Reed gaat zitten, of lo-fi speelt als op z'n "Torments Nest" 10" op het Spaanse Ay Carramba! Rekkids, het is altijd direct, in your face, emotioneel. Maar steeds meer voel ik z'n woede, frustratie, liefde, pijn, onbegrip. Affijn, al die emoties komen terug in zn muziek. Soms met een Hendrix-feel, dan weer the Downliners Sect als inspiratiebron. Dus, daarom.