In de winkel....

Wat vooraf ging; in verband met carnaval had mijn liefje een kostuum voor mijn dochter gereserveerd in een winkel welke is gespecialiseerd in het aanbieden van producten bestemd voor kinderen. Zaterdag ging ik er naar binnen in de veronderstelling dat ik na het stellen van de vraag "Er is een kostuum gereserveerd onder de naam Cageman, deze kom ik ophalen" er gereageerd zou worden met "Even kijkjen in het grote reserveringenboek..... ja hoor, staat genoteerd, ik zal het even voor u halen". Niets was minder waar. De dienstverlenende dame liep naar het rek met kostuums, liep er met haar vingers doorheen, greep naar het boekje met foto's van kostuums die aldaar in de verhuur waren en vroeg of "íe" ertussen zat. Mijn dochter beantwoorde deze vraag positief door het betreffende kostuum, een Egyptische danseres-outfit, aan te wijzen. Deze hing niet tussen de cowboypakken, supermanvellen, batmanspierballen en wat dies meer zijt. Op mijn vraag of er wellicht een soort van boekhouding werd bijgehouden van dergelijke activiteiten, zoals het verhuren van kleding, antwoordde de dame dat ze alleen maar vrijwilliger was. "Ja, én?" was mijn repliek, waarop de wat meer afstand nemende dame naar achteren liep, een diepe zuchte zich de longen liet ontsnappen om vervolgens terug te komen met lege handen. Ik stelde voor om iemand te bellen die haar kon helpen het door mij gevraagde, en door mijn partner gereserveerde, item boven tafel te krijgen. Deze personen waren op dat moment niet bereikbaar, werd mij medegedeeld. Hm, wat te doen? Maandag was de winkel dicht en dinsdagmorgen, vroeg, was aanzezigheid van het betreffende item zeer gewensd. Of er dan toch niet een boekje of wat onder de toonbank zou kunnen liggen, was mijn volgende suggestie. Opnieuw kon ze een diepe zucht niet onderdrukken. Voor de vorm deed ze nog of ze iets kon vinden. Inmiddels liet ik mijn blikken eens dwalen over het rek. Mijn oog viel op een hangertje met een papieren zak eraan; dit was de heilige graal! Ik haalde het uit het rek en zag een briefje hangen met de naam van mijn dochter erop geschreven. Naar de kassa lopende informeerde ik de dame dat ik het had gevonden. Op mijn mededeling dat ik graag met pin wilde betalen reageerde ze "Maar u moet ook borg betalen, en die moeten we dan volgende week weer terug betalen, ik weet niet of dat kan met pin". Het spreekwoordelijke houten schoeisel, de linker, brak. Ik stond op het punt om mijn geloof in de mensheid op te geven toen ze aangaf dat pinnen "wel goed" was. Ik geef op.......